Skip to main content

COLUMN | Wat zijn de inzichten van Evie’s financiële ontdekkingsreis als typische millennial? Dit is haar eerste column, over economie, liedjes van The Script en de vraag of ze ooit een huis kan kopen.

Aan het eind van mijn middelbare schooltijd prijkte wonder boven wonder een voldoende voor economie op mijn cijferlijst. Samen met mijn vader – die accountant is – heb ik heel wat uren boven mijn economieboek gezwoegd. En zwoegen, man, dat was het. Volgens mijn vader was economie niet meer dan logisch nadenken, voor mij was het hogere wiskunde. Breakeven deed mij in die tijd vooral denken aan een liedje van The Script, dat mijn emotionele puberbrein perfect in woorden had weten om te zetten. Maar goed, economie was in the pocket, ik was afgestudeerd, nu hoefde ik er nooit meer aan te denken.

Uhm, toch wel. Want inmiddels heb ik ook het studerende leven achter mij gelaten en werk ik als freelancer voor verschillende media. En ja, dat freelanceleven baarde me aan het begin wel zorgen. Net als iedere beginnende freelancer was ik bang dat ik niet genoeg zou verdienen. Inmiddels weet ik dat dat goedkomt, maar op de achtergrond jammeren nog steeds genoeg vragen om aandacht. Kan ik ooit een huis kopen? En kom ik ooit van die enorme studieschuld af?

Ik ben wat je noemt een typische millennial. Ik ben niet voor niets geabonneerd op de Havermelkelite: de populaire nieuwsbrief van Jonas Kooyman geeft niet alleen perfect de tijdsgeest weer, ik herken ook mijn hulpeloze gevoel in de verhalen die hij deelt. Want mijn studieschuld heeft een hoogte waarvan-ie nooit afbetaald lijkt te kunnen worden en met de huidige woningmarkt kan ik voor mijn gevoel de komende periode fluiten naar een huis. Als ik die al krijg: als freelancer is het papierwerk soms nog ingewikkelder. Want ja, toon maar eens aan dat je een stabiel inkomen hebt met een opdrachtje hier en daar.

Er zijn altijd mensen die het erger hebben, natuurlijk. Ik komt uit een goed gezin, heb ouders waar ik als het nodig is financieel op kan terugvallen. Maar ik wil mijn eigen boontjes kunnen doppen, you know.

Lange tijd was ik ervan overtuigd dat dat maar met moeite zou gaan. Ik moest het doen met zuinig leven, en goed sparen. Just like them’ old days. Maar de tijd is aan het veranderen. Uit onderzoek van Nibud blijkt namelijk dat maar liefst 42 procent van de jongeren belegt. Meer dan de helft van de jongeren ziet hun financiële toekomst somber in, maar door te gaan beleggen, nemen ze weer de regie over hun geld. En dat is een heel slimme zet, als je het mij vraagt.

Eén van de eerste dingen die ik deed toen ik bij ELFIN aan de slag ging, was mijn weggestopte afkeer voor economie er weer bij pakken en mijzelf de vraag stellen: wat hekelde mij nou zo aan dat vak met al die cijfers? En ik wist het vrijwel meteen: het voelde alsof ik er geen controle over had. Cijfers doen wat ze willen, daar hebben ze mij niet bij nodig. Die schuld heeft zicht de afgelopen vier jaar stilletjes opgebouwd, dat huis is voor altijd onbetaalbaar. Maar dat blijkt helemaal niet zo te zijn, kwam ik achter.

Door te beleggen, bijvoorbeeld, en door qua inkomen niet te wedden op één paard, kan ik die cijfers naar mijn hand zetten. Dus dat doe ik ook. Op dit moment ben ik nog mijn buffer aan het aanvullen, maar ik hoop binnenkort mijn eerste belegging te doen. Lekker gespreid, weinig risico, want met mijn vijfentwintig jaar heb ik nog eeuwen om te bouwen aan mijn vermogen en te genieten van het magische rente op rente effect (dat ik begrijp, yes!). En in dat hele proces, die van hulpeloos naar financieel zeker én bewust, daar neem ik jou in mee. Zodat ik aan het eind tegen je kan zeggen: het komt allemaal wel goed.

 

Geef een reactie